جغرافیای صربستان
از ایکروویکی
فهرست مندرجات |
موقعیت صربستان
- نوشتار اصلی موقعیت جغرافیایی صربستان
صربستان در اروپا، در شبه جزیره بالکان و در جلگه پانونین قرار دارد. جایی که پیوندگر میان مرکز، جنوب و خاور اروپاست. رودخانه دانوب (۲۸۵۰ کیلومتر) در یک سوم شمال کشور جاری است. طول ۵۸۸ کیومتری این رودخانه در کشور، مرز با کرواسی و بخشی از مرز با رومانی را تشکیل داده است. از دیگر رودخانه های صربستان می توان ساوا، تامیش، درینا و بگی را نام برد.
بیش از یک چهارم سرزمین صربستان (۲۷٪) پوشیده از جنگل است.
همسايگان
جمهوري صربستان از شمال با مجارستان و از شرق با روماني و بلغارستان و از جنوب با آلباني و مقدونيه و از غرب با كرواسي و بوسني و هرزه گوين هم مرز مي باشد. همينطور اين كشور داراي مرز آبي به طول ۱۹۹ كيلومتر با درياي آدرياتيك است.
جمهوري صربستان در مسير تردد زميني آسيا به مركز اروپا واقع شده و از نظر موقعيت جغرافيايي پس از بلغارستان دومين كشور در قاره ي اروپا مي باشد. فاصله تقريبي تهران تا بلگراد ۳٧۰۰ كيلومتر است.
جغرافياي طبيعي
- نوشتار اصلی جغرافیای طبیعی صربستان
صربستان مثل ديگر كشورهاي حوزه بالكان سرسبز و داراي مناظر طبيعي بسيار ديدني است.
از مناطق طبيعي آن مي توان چشمه هاي آب معدني آرنجلواس، دلتاي رود ساوا ، رودخانه دانوب، دره سرسبز كوزوو ، دریاچه نقره ای و دریاچه تارا را نام برد.
از تلاقي دو رود ساوا و دانوب دلتاي زيباي اوشچه در پايين قلعه قديمي كاله مگدان بلگراد بوجود آمده و چشم انداز بسيار زيبايي آفريده كه از ديرباز گردشگران داخلي و خارجي را به سوي خود جذب كرده است.
صربستان كشوري كوهستاني است و از مهمترين رشته كوههاي آن مي توان آلپهاي دنياري را نام برد.
مرتفع ترين كوه صربستان با ارتفاع 2656 متر از سطح دریا جراويسا (Đeravica) نام دارد که در منطقه کوزوو قرار گرفته است.
رود دانوب يكي از بزرگترين و معروفترين رودهاي قاره اروپا و يكي از مسيرهاي مهم و پرتردد آبي اين قاره مي باشد. اين رودخانه از ميان برخي از كشورهاي اروپايي نيز ميگذرد.
كشورصربستان به دليل اينكه در كنار درياي آدرياتيك واقع شده است داراي آب و هواي معتدل اروپايي است. متوسط درجه حرارت در طول سال، ۱۱ درجه سانتيگراد مي باشد.
ميزان رطوبت در اين كشور بسياربالا است.و در برخي مناطق گاهي تا ۹۰% هم مي رسد.
از سال ۲۰۰۲ ميلادي نقاطي از اين كشور از جمله بلگراد به دليل تغيير شرايط جوي كره زمين، گرماي ٤۰ درجه را تجربه كرد كه بنا به اظهار شهروندان و محققين هوا شناسي اين مقدار دما در ٤۰ سال گذشته بي سابقه بوده است.
تغيير دماي هوا در اين كشور بويژه در پايتخت آن فوق العاده متغير است، در يك روز زمستاني، صبح هوا گرفته ومه غليظي بر شهر سايه افكنده، پيش از ظهر هوا آفتابي و گرم ميشود، بعد از ظهر ابري و نم نم باران توأم با سوز سرما، پاييز را ياد آور مي شود، و نزديك غروب باران تبديل به برف شده و كمي قبل از نيمه شب كه برفها يخ زدند، هلهله كودكان را مي شنويد كه به همراه بزرگترهاي خود در شيب هاي تند سورتمه سواري مي كنند. بنابر اين در يك روز شاهد چهار فصل هستيد.
در مجموع صربستان كشوري است با زمستانهاي سرد و تابستان هايي گرم. در تابستان بارندگي كمتر بوده و در اين مدت هواي بسيار خشك و گرمي در اكثر نقاط صربستان در جريان است. شدت گرما در تابستان به حدي مي رسد كه اگر يك تا دوهفته باران نبارد تمامي سبزه ها و گلها خشك مي شوند، اما پس از هر بارندگي طبيعت از نو به ياد بهار مي افتد.
حداكثر دماي هوا در فصل تابستان ٤۰ درجه سانتي گراد و در زمستانهاي سرد و طولاني، دماي هوا گاهي به منفي ۲۰ درجه نيز كاهش مي يابد.
جغرافياي انساني
- نوشتار اصلی جغرافياي انساني صربستان
بالكان مركز تلاقي فرهنگهايي است كه همواره از يكديگر تأثير گرفتهاند. سرزمين بالكان در طي تاريخ شاهد تماس سنتها و فرهنگهاي نوين اروپا، آسيا و آفريقا بوده است.
موقعيت بالكان نه فقط از ديدگاه جغرافيايي، بلكه از اين نظر كه محل تلاقي فرهنگها بوده است، نخستين بستر تمدن در اروپا بشمار ميرود. در تمدن بالكاني تأثير بخشي از تمدن آسيا بر فرهنگ، كشاورزي، دين و هنر به وضوح هويدا است. اولين بار تمدنهاي شمال آفريقا از طريق درياي اژه، دستاوردهاي غني خود را به سوي بالكان روانه كردند. مصر، سوريه و فلسطين بر تمدن يونان باستان و سپس يونان باستان بر اين سرزمينها تأثيرات شگرفي به جاي گذاشت.
ويژگي گفتمان و تأثيرپذيري تمدنها، بويژه در گسترش مسيحيت از فلسطين تا بالكان، به خوبي مشهود است. تجزيه مسيحيت به دو كليساي كاتوليك (غرب) و بيزانس (شرق) برساختار، سرنوشت و بحرانهاي اين منطقه تأثيرات عميقي داشته است. علاوه برآن، قدرتهاي بزرگ و حضور اسلام در سرنوشت بالكان قابل تأمل و پژوهش است. ميراث بيزانس، فرهنگ اسلاو و آلباني، اسلام تركان عثماني، مذهب كاتوليكهاي قرون وسطي وفرهنگ اتريش و مجارستان درساختار زبان، سنت، دين و شيوه زندگي، اسطوره سازي و فلسفه بالكان بسيار مؤثر بوده است.
امروز نيز پروسه جهاني شدن از سوي اروپاي غربي به مثابه عاملي سرنوشت ساز، در كنار عوامل بر شمرده قرار ميگيرد. وضعيت سياسي حاكم بر بالكان، گوياي همزيستي و نزديكي ميان اقوام نيست، و چه بسا خطا نگفته ايم، اگر واژه تفاوتها را به عنوان عاملي در دوري فرهنگها و اقوام از يكديگر متذكر شويم. اسلووني ها و كروات ها بعد از سال ۱۹۹۱ ميلادي دست به احياء مذهب كاتوليك زدند. سنتهاي اين دو قوم همواره تحت تأثير اصلاحات و ضد اصلاحات ديني دركاتوليك روم بود. اسلوونيها و كرواتهايي چون ”پريموژ توروبار“ و ”آدام بوخوريچ“ در دوران اصلاح ديني، مبتكر استفاده از زبان اسلوونيايي در كليسا و خلق اولين گرامر در اسلووني بودند. اصلاح گرايان كرواتي همچون ”استيپان كُنزو“، ”آنتون دالماتين“ و ”ماتيا ولاشيچ“ تحت تأثيركليساي كاتوليك، تكفير شدند، اين كليسا در اجتماع ”تريدم كنسيل“ اصلاحات را ممنوع ساخت. اين منع اجباري، تا به امروز در كرواسي و اسلووني حاكم است. كليسا بعد از اين سركوبي، همواره تلاش ميكرد تا صربها را نيز به كليساي كاتوليك ملحق كند. روماني، بلغارستان، صربستان و مونتهنگرو، مقدونيه و يونان كه ممالك ارتدكس محسوب ميشدند، تحت تأثير فرهنگ بيزانسي يونان بوده و هستند. در سال ۱۰٥٤ ميلادي بر اثر تجزيه مسيحيت به دو كليساي ارتدكس و كاتوليك، رابطه كليساي كشورهاي مذكور با كليساي كاتوليك متشنج شد.
كليساي كاتوليك در رويدادهاي سده نوزده و جنگ جهاني دوم از كليساي كاتوليك كرواسي، حمايت ميكرد.
سومين تمدن، تمدن اسلامي است كه با ورود به اين خطّه در سده چهارده تا به امروز نقش بازي ميكند. آثار اسلامي كه خود متأثر از ديگر تمدنها بود، تا به امروز در بالكان با ويژگيهاي منحصربفردي پابرجا مانده است. اين آثار در بوسني و آلباني و بخشي از مقدونيه و بلغارستان، مشاهده ميشود.
جغرافیای شهری
- نوشتار اصلی جغرافیای شهری صربستان
تقسیمات کشوری
صربستان به ۲۹ ناحیه علاوه بر شهر بلگراد بخش شده است. ناحیه ها و شهر بلگراد نیز به چندین شهر تقسیم شده اند. صربستان دو استان خودمختار دارد: کوزوو و متوهیا در جنوب (۵ ناحیه و ۳۰ شهر)، و وُیوودینا در شمال (۷ ناحیه و ۴۶ شهر). کوزوو اعلان استقلال کرده است، اما کماکان زیر نظر نمایندگان موقت سازمان ملل اداره می شود. کوزوو در ۱۷ فوریه ۲۰۰۸ با وجود مخالفت بلگراد اعلان استقلال کرد. آن بخش از صربستان که نه در کوزوو قرار دارد و نه در وویوودینا، صربستان مرکزی نام دارد. صربستان مرکزی بر خلاف دو استان خودمختار، بعنوان یک تقسیم کشوری به شمار نمی آید و حکومت محلی جداگانه ای ندارد. آنچنان که می توان صربستان مرکزی را یک صربستان سره و کامل دانست.
منطقه ويوودينا
ويوودينا (VOJVODINA) منطقه اي است در شمال صربستان هم مرز با مجارستان و در غرب با كرواسي و در شرق با روماني.
پل مهم و مشهور ويوودينا به طول ٥۹۳ متر كه در سال ۱۹٤٦ ساخته شده است در قسمت جنوب غربي اين منطقه واقع است، از ديگرپل هاي اين منطقه پلي است به طول ٦٤۱ متركه بر روي رودخانه هاي دانوب و تيزا ويوودينا نصب گرديده كه ازسرمايه هاي ملي بخصوص در بخش كشاورزي محسوب مي شود.
فراواني محصولات كشاورزي
محصولات كشاورزي، از قبيل:گندم، ذرت، چغندر قند، كنف، شاهدانه و آفتابگردان، و رونق دامپروري (پرورش گاو، گوسفند، خوك و طيور) حكايت از توانمندي كشاورزي و دامداري اين منطقه دارد. اين منطقه هم چنين داراي صنعت باغداري، صيفي كاري، الوار و... مي باشد.
از ذخاير زير زميني اين منطقه مي توان به نفت و گاز اشاره كرد كه در ناحيه شرقي آن كشف شده است. از ديگر صنايع و منابع صنعتي آن مي توان از توليدات مواد غذايي، نساجي، ساخت ماشين (خودروسازي)، پتروشيمي، كودهاي معدني و توليد سيمان نام برد.
البته مهمترين شاخصه اقتصادي، گذر رود دانوب از اين منطقه مي باشد، اما فعاليت اين منطقه بين سالهاي ۱۹۹۱ – ۱۹٦٥ كه از طرف سازمان ملل در تحريم اقتصادي بوده، به شدت لطمه ديده است.
چنان كه گذشت اصلي ترين شهر منطقه ويوودينا نوي ساد است، از ديگر شهرهاي مهم منطقه شهر سوبوتیتسا مي باشد.
تركيب جمعيتي ويوودينا
صربها با جمعيتي بالغ بر ٦۰% اكثريت قومي را دارا هستند و در مرتبه دوم مجارها قرار دارند كه با آمار ۱٧% دومين قوميت را در منطقه به خود اختصاص داده اند و ديگر قوميتها، عبارتند از كروات ها، چك ها، اسلواك ها و....
شاخصه هاي فرهنگي
ويوودينا وطن و مأمن مردماني با مليتهاي متفاوتي بوده است.
سابقه تاريخي
نام اين منطقه در تواريخ از قرن ششم آمده كه تحت سيطره روم ايتاليا بوده، در قرن نهم قسمتي از پادشاهي مجارستان قلمداد مي شد و در سال ۱٦۹۰ م. زماني كه اين منطقه در اختيار خاندان هاسبورگ بوده، هزاران صرب از منطقه تحت تسلط تركان عثماني به جنوب ويوودينا مهاجرت كردند. در سال ۱۹۱۸ م. ويوودينا به الحاق پادشاهي صرب، كروات، اسلووني كه بعدها به يوگسلاوي تغيير نام داده در آمد.
شهرهای مهم
بلگراد
بلگراد (شهر سفيد) پايتخت صربستان يكي از شهرهاي كهن و تاريخي منطقه بالكان است. وسعت اين شهر و حومه آن بيش از ۱٥۰ كيلومتر مربع مي باشد. شهر بلگراد در ۱۳۲ متري از سطح دريا و در عرض جغرافيايي ٤٤ درجه و ٤۸ دقيقه به سمت شمال و طول جغرافيايي ۲۰ درجه و ۲۸ دقيقه به سمت شرق قرار دارد. گذر رودخانه هاي بزرگ و پرآب دانوب و ساوا از ميان شهر، آن را از نظر موقعيت آب و هوايي، در شمار شهرهاي اروپايي با آب و هواي معتدل قاره اي قرار داده است.
شهر بلگراد در دوران حيات تاريخي خود در مدت چهارصدو پنجاه سال شاهد رويدادها و تحولات و جنگ هاي مختلفي بوده است.اين شهر بارها توسط امپراطوران رومي و پادشاهان عثماني تسخير و ويران گشته است.شهر بلگراد گاه چهره اروپايي و گاهي چهره يك شهر شرقي را به خود ديده است. اين شهر رسماً از سال ۱۹۱۸ پايتخت كشور يوگسلاوي شد.
تاريخچه بلگراد
تاريخ اين شهر تاريخ مردم صرب محسوب مي شود. در جريان دو جنگ جهاني اول و دوم شهر بلگراد مهمترين سنگر مقاومت براي احقاق حقوق سياسي و اجتماعي مردم يوگسلاوي به حساب مي آمد اين شهر با خطوط و راههاي آبي، بالكان را به مركز اروپا متصل كرده است و به واسطه همين موقعيت خاص جغرافيايي و استراتژيكي مورد حملات شديد و مورد توجه فاتحان قرار گرفته است. تركها تا سال ۱۸٦۸ آن را در اشغال خود داشتند.
معماري
نقاط قديمي و مركزي شهر آميزه اي از سبك و سياق كشورهاي شرقي و متعلق به دوران رنسانس مي باشد. معماري اسلامي در بناهاي قديمي و مذهبي و اسامي تركي خيابانها در بافت قديمي شهر نيز كاملاً مشهود است.
نقاط ديدني شهر
از نقاط مهم و توريستي شهر مي توان، كاله مگدان ( قلعه ميدان) و قلعه هاي اطراف آن، فواره آبخوري محمد پاشا ساكولوويچ، چاه رومي ها، برج ساعت، توربه، برج جك شيچ، مقبره آزادي خواهان صرب، كليساي روژيتسا، كليساي سنت پتاك، برج بنو شيسا، دروازه چارلز ششم، مسجد بايراكلي و تعدادي كاخ و بناهاي يادبود را نام برد. كه در بخش توريسم و جاذبه هاي توريستي به تفصيل به آن اشاره خواهد شد. ساخت و باز سازي بلگراد جديد از سال ۱۹٤٧ ميلادي آغاز گرديد.
مجسمه قهرمان
- نوشتار اصلی مجسمه قهرمان
اين مجسمه برنزي كه سمبل شهر بلگراد است بر ستوني در كاله مگدان قرار دارد و روي مجسمه به طرف تقاطع دو رودخانه ساوا و دانوب است.
خيابان كنزميخائيلوا
خیابان کنز میخائیل ، ميدان انقلاب را به كاله مگدان متصل مي كند، محل قدم زدن شهروندان بلگراد مي باشد.(عبور خودرو در اين خيابان ممنوع مي باشد) و معمولاً مراسم فرهنگي درجه دو از نوع تأتر و موسيقي خياباني در اين خيابان اجرا مي گردد.
مراكز فرهنگي شهر بلگراد
شهر بلگراد يكي از مهمترين مراكز فرهنگي كشور محسوب مي شود.
مهمترين نمایندگی ها و دفاتر فرهنگي كشورهاي خارجي مانند مركز فرهنگي اسپانیا، آلمان، انگليس، فرانسه و ايتاليا درخیابان کنز میخائیل و کنز میلوش واقع در مركز شهر قرار دارند.
خانه هاي فرهنگي
خانه هاي فرهنگي و دانشگاه هاي شهر بلگراد عبارتند از:
- مركز فرهنگي بلگراد واقع در خيابان كنزاميخائيلووا
- خانه فرهنگ پيشاهنگان واقع در خيابان تاكووسكا شماره ۸
- خانه فرهنگ جوانان واقع در خيابان مكدونسكا شماره ۲۲
- مركز فرهنگي دانشجويان واقع در خيابان مارشال تيتو شماره ٤۸
- خانه اتحاديه كارگران واقع در خيابان موشه پيياده شماره ۱٤
- مركز فرهنگي ووك كارجيچ واقع در خيابان بلوار انقلاب شماره ٧
- مركز فرهنگي دانشجويان واقع در خيابان مارشال تيتو شماره ۲۲
مراكز آموزش عالي
- دانشگاه مردمي بوژيدار آدژييا (Bozidar Adžija Peoples University) خيابان بوژيدار آدژييا شماره ۳
- دانشگاه مردمي براچااستامنكوويچ (Braća Stamenković Peoples University) خيابان ميترو پوليتا شماره ۸
- دانشگاه بلگراد: واقع در بلوار رووليسيا
- دانشگاه هنر بلگراد: واقع در نووی بلگراد
- دانشگاه خصوصی مگاترند: واقع در بولوار اومتنست شماره ۲۹
دانشگاه بلگراد
دانشگاه بلگراد عالي ترين مركز آموزشي كشور است كه داراي ۲٧ دانشكده مي باشد. دانشگاه بلگراد در سال ۱٧۸۰ م. در زمان حكومت ترك هاي عثماني تأسيس گرديد. در آن زمان اين دانشگاه بنام مدرسه بزرگ ناميده مي شد. پس از اولين قيام صرب ها اين مدرسه ويران و در سال ۱۸۱۳ م. تعطيل شد.
در سال ۱۸۳۰ م. مجدداً بنا به دستور شاهزاده ميلوش اوبرينوويچ كار خود را از سر گرفت. سه سال بعد اين مدرسه به شهر كراگويواتس (Kragujevac) و بعد در سال ۱۸۳۸ م. به شهر ليسه و در سال ۱۸٤۱ دوباره به بلگراد انتقال داده شد.
اولين دانشگاه صربستان بطور رسمي در ۲٧ ماه فوريه سال ۱۹۰٥ م. تأسيس گرديد. از زمان تأسيس اين دانشگاه تاكنون ۲۱۰ هزار دانشجو از آن فارغ التحصيل شده اند. در حال حاضر نزديك به هفتاد هزار دانشجو در دانشگاه بلگراد مشغول به تحصيل مي باشند كه نزديك به ۲٥۰۰ نفر از آنان را دانشجويان ٦۰ كشور خارجي تشكيل مي دهند.
نووی ساد
شهر نوي ساد (Novi Sad)، مركز ايالات ويوودينا (Vojvodina) مي باشد. وسعت آن ۲۱,٥۰۲ كيلومتر مربع بوده و در ناحيه شمالي جمهوري صربستان و در كنار رودخانه ي دانوب واقع است.
نووي ساد در نزديكي مرز مجارستان قرار دارد. بدين لحاظ مجارها در تركيب قومي اين شهر نسبت به ديگر مناطق صربستان از درصد بالايي برخوردار هستند.
چرخه ي اقتصادي اين شهر بر محورهاي كشاورزي وصنعت مي چرخد. مزارع كشت ذرت در وسعت زياد، كارخانه هاي توليد برق، چيني سازي و ماشين سازي، شيريني پزي، تجهيزات الكترونيكي و... از مراكز مهم اقتصادي اين شهر است.
واقع شدن نووي ساد در مسير ترانزيت بلگراد به بوداپست (پايتخت كشور مجارستان) از ديگر دلايل رونق شهر است. اين شهر نيز مانند اكثر شهرهاي صربستان داراي يك مسجد قديمي است كه مسلمانان فرايض ديني خود را در آنجا به جاي مي آورند.
سابقه ي تاريخي شهر
اين شهر در سال ۱٦٧۰ مركز اصلي صربستان بوده، و جمعيت آن در سال ۱۹۹۱ بالغ بر ۱٧۸,۸۹٦ نفر بوده است.
شهر نیش
شهر نيش (Niš) با حدود ٥۰ هزار سكنه ي مسلمان در جنوب شرقي پايتخت و در نزديكي مرز همسايه شرقي صربستان يعني كشور بلغارستان و در كنار رودخانه ي نيشاوا (Nišava) واقع است.
مركزيت ارتباط جاده اي، داشتن مراكز صنعتي فراوان صنعت چرم، تنباكو و توليد تسليحات سنگين نظامي و ارتباطات خوب جاده اي از مشخصه هاي اقتصادي اين شهر مي باشد.
اتباع يوگسلاوي سابق همچنين تركهاي مقيم آلمان در مسير زميني تردد خود از تركيه و بلغار به آلمان درگذشته از اين شهر عبور مي كرده اند. گرچه در دوران بحران يوگسلاوي مسير بلغار، مجارستان، روماني جايگزين آن گرديد، اما در حال حاضر با امنيت نسبي موجود، كماكان مسير شهر نيش در اولويت است.
اين شهر در گذشته داراي مساجدي بوده كه تنها مسجد باقي مانده در يكي از نقاط مركزي شهر داير است و نمازهاي يوميه و نماز جمعه، همه هفته در اين مسجد برگزار مي شود. اين مسجد بسيار قديمي بوده و فاقد امكانات اوليه مي باشد.
از ديگر مساجد قديمي شهر، مسجدي است واقع در بازارچه شهر نيش كه متأسفانه در حال حاضر به جز يك مناره نشان ديگري از آن باقي نمانده است، زمين اين مسجد در مالكيت دولت بوده كه اخيراً با پيگيري مسلمانان به آنان واگذار گرديده است.
قلعه تاريخي نيش
اين قلعه كه زماني مركز حكومت عثمانيها بوده، داراي مسجدي با قدمت پانصد ساله است كه در حال حاضر دولت آن را به موزه تبديل كرده است.
دانشگاه شهر نيش در سال ۱۹٦٥ م. تأسيس گرديد. بر اساس آمار موجود شهر نيش دومين شهر دانشگاهي كشور محسوب مي شود، در دهه نود ميلادي شمار دانشجويان ايراني در شهر نيش حتي بيش از شهر بلگراد بوده است، علت اقبال دانشجويان ايراني به تحصيل در اين شهر پايين بودن هزينه زندگي، آمد و شد سبك و آسان، وجود خوابگاه هاي دانشجويي فراون مي باشد.
همانطور كه اشاره شد كارخانجات صنعتي متعدد و دانشگاه هاي معتبر از مشخصه هاي مهم اين شهر مي باشد.
اين شهر در سال ۱۹۰۱ مركز صربستان بوده و در زمان جنگ جهاني دوم (۱۹۳۹ – ۱۹٤٥) به اشغال آلمانها درآمد.
شهر كراگويواس
شهر كراگويواس (Kragujevac) در كنار رودخانه لپنيسا (Lepenica) قرار دارد، اين شهر مهمترين مركز ساخت و توليد مهمات نظامي و مواد غذايي محسوب مي شود.
كراگويواتس همچنين داراي دانشگاهي بنام سوتوزار ماركويچ است كه در سال ۱۹٧٦ ساخته شده است.
سابقه تاريخي
در كهن ترين اسناد مكتوب سابقه تاريخي شهر را در قرن ۱٧ مي توان يافت؛ كراگويواتس مركز حكومتي صربستان در زمان پرنس ميلوش اوبرنوويچ (Miloš Obrenović) بود.
آثار تاريخي و جاذبه هاي توريستي
شهر، داراي كليساي جامعي است با سبك معماري بيزانسي كه از شاخصه هاي فرهنگي و نمادين اين شهر مي باشد.
شهر اوژيتسا
اوژيتسا (Užice) شهري بوسنيايي با مشخصات ساختارهاي شرقي و اسلامي كه زماني شهرت و آوازه آن بر سرِزبان ها بود. اين شهر يكي از شهرهاي بسيار قديمي جمهوري صربستان است كه در زير آسفالتها و بتونهاي آن مسجدها، خانقاها، مدرسه ها، مكتب ها، مهمانسراها، كاروانسراها، حمامها، عمارتها و... پنهان است.
اين شهر زيبا و وصف ناپذير كه زماني آن را استانبول كوچك مي ناميدند بزرگترين شهر بوسنيايي بعد از بلگراد بحساب مي آمده است، دانشمندان و اُدباي معروفي چون شيخ مصلح الدين اوژيچانين، علاء الدين ثابت اوژيچانين، شيخ محمد اوژيچانين از اين شهر برخاسته اند.
اوژيتسا بيش از ٤ قرن (۱۸٦۲ – ۱٤٥۹) تحت حاكميت دولت عثماني بود در اين مدت شهر كاملاً رونق گرفته بود، و هنوز با گذشت چند دهه محله هايي از اين شهر به اسامي آن دوران شهرت دارند. مانند: محله مسجد شيخ، آب شيخ، ترازيا، مگدان (ميدان)، تابانا، نووكارا، آبازوينا، موصلا، چاشينواتس، جوي آب اوراموا.
سفرنامه نويس ترك اوليا چلبي در سفرنامه اش درباره اوژيتسا چنين مي نويسد:
«در مركز شهر در كنار ساحل جتينا مصّلاي با شكوهي وجود داشت كه محل برگزاري نماز عيد و نماز باران بود. من در طول ٤۲ سال سير و سفر خود به كشورهاي اسلامي چنين مكان با عظمتي نديده ام».
شهر سوبوتيتسا
شهر سوبوتيتسا (Subotica) در جمهوري صربستان و در نزديكي مرزهاي مجارستان قرار دارد.
شهر تحت اداره و نظارت منطقه مستقل ويوودينا بوده و اقليت قابل ملاحظه اي از سكنه آن مجاري مي باشند.
قابليت هاي اقتصادي
مناطق حاصلخيز و سرسبز، مزارع تنباكو و دامداري و گله داري موفق منطقه، كارخانجات توليدي، صنايع غذايي، صنايع فلزي، ماشين سازي، دارو سازي و خطوط راه آهن از ويژگيهاي بارز اين شهر است. سوبوتيسا يكي از مراكز مهم خط آهن صربستان به شمار مي رود.
تاریخچه شهر
قبل از جنگ جهاني اول (۱۹۱۸ – ۱۹۱٤) اين شهر نيز يكي از شهرهاي آزاد مجارستان محسوب مي شده است؛ پس از آن در سال ۱۹۱۸ در اختيار پادشاهي صربستان – كرواسي و اسلووني قرار گرفت. جمعيت آن در سال ۱۹۹۱ برابر با ۱۰۰,۲۱۹ نفر بوده است.
شهر زرنيانين
شهر زرنيانين (Zrenjanin) نيز در استان ويووديناي جمهوري صربستان واقع شده و در كنار رودخانه بگي (Begej) و در نزديكي شهر نوي ساد قرار دارد.
صنايع شهر
صنعت كنسرو سبزيجات، تصفيه شكر، گندم، توليد آبجو، فلاس، تجهيزات فني، خمير كاغذ و همينطور صنعت فرش جزء اقتصاد اين منطقه مي باشد.
تاريخچه شهر
زرنيانين قبل از سال ۱۹۱۹ م. بخشي از مجارستان بوده، اين شهر نامهاي ديگري از قبيل وليكي بچكرك (Veliki Bečkerek)، و پتو گراد نيز داشته است. در سال ۱۹۹۱ جمعيت آن ۸۱,۳۱٦ نفر بوده است.
سومبور
شهر سومبور (Sombor) در منطقه ي خود مختار صربستان با مساحت ۱٥۰ كيلومتر مربع در ناحيه شمال غربي بلگراد و در فاصله ۳۲ كيلومتري كشور مجارستان واقع گردیده است.
سابقه تاريخي
اين شهر در قرن ۱٦ م. به اشغال تركان عثماني درآمد و پس از آن تحت حاكميت خاندان هاسبورگ بوده است.
سومبور قبل از جنگ جهاني اول (۱۹۱۸ - ۱۹۱٤) يكي از شهرهاي آزاد و معروف مجارستان محسوب مي شد و جمعيت آن در سال ۱۹۹۱ م. برابر با ٤۸,٧۸۹ نفر بوده است.
شهر پانچوو
پانچوو (Pančevo) شهري است صنعتي در صربستان كه در محل تلاقي رودخانه تامیش (Tamiš) با رود دانوب قرار گرفته است. اين شهر توسط پل بزرگي كه بر رود دانوب و در فاصله ۱٦ كيلومتري شمال شرقي امتداد رودخانه نصب شده به بلگراد متصل مي شود.
شهر پانچوو از قرن ۱۲ م. مركز مهم تجارت و حِرَف بود، از سال ۱۹۱۸ م. نيز در تصرف تركان عثماني و اتريشي ها بوده و در سال ۱۹٤۱ م. به اشغال متحدين در آمد و در سال ۱۹٤٤ م. با كمك روسها آزاد شد.
